Evil Dr. Smith:
Ik snap het wel, er kruipen hier twee kleine boefjes over de
woonkamervloer van Evil Dr. Smith. Dus daarom ontvangt de vader van die
twee ondeugende peuterpubers dit album waarvan het tekstboekje
opgeleukt is met een fotovariant op de film ‘Three Men And A Baby’.
De bandleden sleuren het dreumesje overal mee naar toe, en laten graag
zien geen kaas te hebben gegeten hoe met zo’n kleine wurm om te moeten
gaan. Zodoende vormen bandnaam, albumtitel, albumhoes en tekstboek een
geheel. Heel grappig hoor, alleen is de muzikale omlijsting van een
zelfde kinderachtig niveau dat zelfs het lachen als een boer met
kiespijn me vergaat. Ze presenteren zichzelf als een rock and roll-band
dat als tegenreactie moet dienen voor al die met mascara vergeven
emobandjes, maar alles wat ik heb gehoord is flauwe, uitgerangeerde
punkpop. Wat nou rock and roll? Zelfs Cor Bakker is meer rock and roll
dan dit.
Ik heb uit wanhoop het album maar opgezet in het bijzijn van mijn
kroost, misschien vindt de band bij die leeftijdsgroep een gewillig
oor? Daar trapten mijn hummeltjes mooi niet in; mijn
opvoedingscapaciteiten enigszins geruststellend. De jongste van één
negeerde zeer nadrukkelijk deze uitgekauwde punkpopellende – hij nam
niet eens de moeite om in huilen uit te willen barsten – en van de
oudste van 2½ moest het afgezet worden, want hij wilde K3 luisteren.
Alwéér. Ik kan hem geen ongelijk geven.
Ik heb geeneens zin om dit punkpopbandje eens hartgrondig de grond
in te boren, want daarvoor klinken hun huppelflutdeuntjes te anoniem,
inwisselbaar en slap. De enige uitzonderingen vormen de songtekst van
‘Patches’ (over zijn doof geworden depressieve huiskat; zijn ‘suicidal
pussy’) en het nummer ‘I Can’t Say Goodbye’ dat net even een wat
avontuurlijkere opbouw heeft. Ze hebben ook nog een hidden track
(natuurlijk), en dat blijkt een cover van Paula Abdul’s jaren tachtig
hit ‘Straight Up’, welke onlangs ook al door The Hot Stewards
van een punkjasje was voorzien. De bandleden kunnen heus wel spelen en
de productie is in orde (beide zijn zelfs bovengemiddeld voor
punkrockbegrippen), maar ik heb dit in de jaren dat ik poppy punkrock
nog wel kon verdragen al zo godsgruwelijk vaak en geïnspireerder
gehoord, dat ik echt niet zit te wachten op halfzachte
herhalingsoefeningen. De albumtitel letterlijk nemen volstaat, want de
band neemt zijn bandnaam ook serieus. Zelden vormen bandnaam en
albumtitel zo’n letterlijk te nemen geheel.
Evil Dr. Smith diagnostiseert: 40/100 (toelichting)
Maak home
Bookmark